Traditioneel karate was dodelijk - wat ging er mis?

In dit artikel:

Oorsprong: karate ontstond op Okinawa als rauwe zelfverdediging (to‑de) in een handelsomgeving waarin Chinese vechtkunst en lokale methodes samenvloeiden. Onder de Satsuma‑heerschappij waren wapens verboden, waardoor handen, ellebogen en kennis van anatomie werden ingezet om aanvallers snel uit te schakelen. Korte afstand, gewrichtsklemmen, worpen op harde ondergrond en aanvallen op vitale punten waren normaal; kata functioneerden als praktische geheugensteun voor werkzame technieken, niet als show.

Transformatie: vanaf het begin van de twintigste eeuw verplaatste karate zich naar Japan via meesters als Gichin Funakoshi. Daar werd het omgevormd tot een veilige schooldiscipline: gevaarlijke grepen en vitale treffers verdwenen, sparren kreeg regels en controle, en karaktervorming werd het doel. In de jaren vijftig en zestig namen Amerikaanse militairen deze georganiseerde variant mee naar het Westen, waar toernooien en puntensparren de norm werden.

Tegenstelling en vandaag: sportkarate leeft met regels, tijdslimieten en scheidsrechters; echte geweldssituaties kennen geen schema. Systemen als judo en MMA houden weerstandstraining en realisme in stand — dat principe bestond ook vroeger in karate (figuren als Choki Motobu testten technieken in echte confrontaties). Nu bestaan beide werelden naast elkaar: sommige dojo’s oefenen realistische toepassingen, andere leggen de nadruk op sport, gemeenschap en traditie. De relevante vraag is dus welke versie je traint en of die past bij je doel.