Glory in 2025: deze vechters stonden steeds weer in de ring - stilstand was geen optie

In dit artikel:

In 2025 draaide Glory op volle toeren: een overvolle kalender met toernooien, kwalificatierondes en titelgevechten maakte beschikbaarheid en activiteit belangrijker dan ooit. De organisatie liet vechters vaker terugkomen binnen hetzelfde event, waardoor wie regelmatig verscheen de zichtbare hoofdrol kreeg; wie dat niet deed zakte snel naar de achtergrond.

Miloš Cvjetićanin stak er bovenuit als uitblinker, maar ook gevestigde namen waren constant aanwezig. Zwaargewicht Jamal Ben Saddik stond onder meer op Glory 98, 99, 100 en 103 en bleef daarmee een van de meest herkenbare gezichten van het jaar. Het Last Heavyweight Standing-format bepaalde het ritme: vechters als Tariq Osaro, Sofian Laidouni, Mory Kromah en Nico Pereira Horta kwamen herhaaldelijk terug in openingsrondes, halve finales en groepsfinales.

Bij de weltergewichten gold hetzelfde principe. Chico Kwasi vocht meerdere titelpartijen (onder meer bij Glory 98, Glory Underground en Glory 103), en Endy Semeleer maakte indruk door binnen één toernooi meerdere keren te strijden, van halve finale tot finale. Namen als Don Sno en Teodor Hristov waren eveneens regelmatige verschijningen.

Michael Boapeah viel op door zijn brede inzet: hij stond op kaarten als Glory 98, Glory Underground, Glory 100 en Glory Collision 8, zowel in titelduels als in toernooivormen. Tegenover deze groep stonden vechters die slechts één keer opdoken of vooral als reserves fungeerden; zij bepaalden het jaarbeeld niet.

Kort gezegd was 2025 bij Glory een jaar waarin continuïteit en inzet het verschil maakten: frequent verschijnen leverde zichtbaarheid, momentum en kansen op, terwijl incidentele optredens onvoldoende waren om het verhaal van het seizoen te vormen. Voor toeschouwers leverde dat veel actie en vertrouwde gezichten op, maar het stelde vechters tegelijk voor de uitdaging om fit en beschikbaar te blijven.